Er zijn coureurs die na een fout wegduiken. En er is Charles Leclerc, die voor de camera gaat staan en zichzelf compleet afbrandt. Twee keer viel zaterdag in Barcelona hetzelfde woord uit zijn mond: schaamte.
De Ferrari-coureur reed zijn auto in Q3 de bandenstapel in, sloeg de rode vlag uit en zag zijn kwalificatie eindigen op P10. George Russell pakte de pole, Lewis Hamilton zette de Ferrari naast hem op de eerste rij. Maar het verhaal van de dag werd niet die pole. Het werd een coureur die het zichzelf niet kon vergeven.
Bocht vier, en het ging weer mis
Leclerc wist precies wat er gebeurde, want hij legde het zelf haarfijn uit. Bocht vier was de hele dag al zijn zwakke plek. Dus liet hij de remmen wat eerder los en nam meer snelheid mee de bocht in. Midden in de bocht ging dat nog goed. Maar hij belandde op het vuilere stuk asfalt en verloor de macht over de auto.
Er zijn geen excuses, het is gewoon een fout van mij.
De klap was hard genoeg om de medische auto in beweging te krijgen, maar Leclerc stapte zelf uit. Fysiek niets aan de hand. Het pijnlijke zat ergens anders. Dit was nu juist een weekend waarop het bij Ferrari eindelijk de goede kant op leek te gaan, met Hamilton vooraan en een auto die meekon. En dan gooi je dat zelf weg in één bocht.
De schaamte die hij niet kon verbergen
Wat Leclerc daarna voor de camera zei, was ongemakkelijk eerlijk. Hij zei zich diep te schamen om er überhaupt te staan, na alweer een 'wat als'. Niet de auto kreeg de schuld, niet de remmen, niet de pech. Hijzelf. En toen ging hij nog een stap verder.
Ik schaam me dat ik zoveel mensen die ons steunen heb teleurgesteld. Het moet zwaar zijn om mij te blijven steunen.
Ferrari kwam in Barcelona met een upgradepakket en Hamilton kwalificeerde zich tweede. Op precies dat weekend eindigde Leclerc als tiende. De snelheid was er wel, het resultaat niet.
Tweet bekijken op Twitter
Fans nemen het hem niet kwalijk
Het opvallende: de tifosi werden niet boos. Ze maakten zich zorgen. De reactie op die schaamte-quote stroomde vol met steun, niet met verwijten. Veel fans wezen juist naar de auto en de remmen die Leclerc al weken in de steek laten. Dat een coureur zo openlijk afstand neemt van zijn eigen prestatie is overigens niet nieuw dit jaar. Leclerc verliet eerder al social media om zijn hoofd leeg te maken. De druk komt duidelijk ergens vandaan.
Niet iedereen reageerde even zacht. Sommigen schrokken vooral van hoe hard hij voor zichzelf was. Op X schreef @theyashkotak28 dat 'ashamed' een heel sterk woord is van Leclerc. En dat het opvalt hoe openhartig hij is geworden over zijn eigen fouten, net nu hij langjarig bij Ferrari heeft bijgetekend. Een rake observatie. Een coureur die net zijn toekomst aan een merk verbindt, zou je juist vol vertrouwen verwachten.
Wat doet dit met een coureur die net tekende?
Leclerc trok de lijn zelf door naar vorige week. In Monaco was het 'wat als we dat probleem niet hadden gehad', nu is het 'wat als ik die fout niet had gemaakt'. Twee weekenden, twee keer een Q3-crash, twee keer naar huis met spijt. Voor een coureur draait alles om vertrouwen, en vertrouwen is nu eenmaal een breekbaar ding. Het stapelt zich niet op door fouten die je jezelf blijft verwijten.
En toch zit er iets sterks in die openheid. Leclerc verstopt zich niet achter de techniek, hij neemt het gewoon op zijn kap. Knap, en tegelijk zorgelijk. Want zondag start hij vanaf P10, op een baan waar inhalen lastig is. De vraag is niet of hij snel genoeg is. Die snelheid liet hij dit weekend wél zien. De vraag is of hij het hoofd erbij houdt op het moment dat het telt.
