Antonelli onthult zijn geheim: 'Ik vouw de bocht op als een zakdoek'

Zes zeges, zes poles en de leiding in het kampioenschap. Kimi Antonelli gaat als WK-leider de zomerstop in, precies één jaar nadat Spa hem een van zijn zwaarste weekenden bezorgde. Fraai verhaal. Maar de interessante vraag is een andere: waarom werkt zijn manier van rijden zo goed op deze auto's, en die van zijn teamgenoot niet?

In Nederland ging het deze week vooral over Toto Wolff die het gat tussen zijn coureurs niet kon verklaren. Onder dat gat ligt een technisch verhaal dat wel te verklaren is, en dat begint bij een opmerkelijke beeldspraak van de Italiaan zelf.

De bocht opvouwen als een zakdoek

Gevraagd naar zijn stijl komt Antonelli met een beeld dat blijft hangen.

Ik probeer de radius van de bocht korter te maken, en ook de tijd tussen remmen en de dode zone. Ik vouw de bocht op als een zakdoek. Ik stuur op het laatste moment in, heel agressief. Laten we zeggen dat ik de auto wat harder laat werken.

Technisch vertaald: hij draait de auto niet vloeiend in, maar geeft laat een korte, harde stuurstoot met veel stuuruitslag. Op Spa zag je dat vooral in bocht één en bij de laatste chicane. Klinkt als iets wat je juist wilt vermijden. Toch is het precies wat de auto van 2026 nodig heeft.

Waarom een agressieve stuurstoot deze auto stabiel maakt

De auto's van dit jaar hebben een onrustiger achterkant dan de grondeffectgeneratie, maar zijn tegelijk voorspelbaarder aan te voelen. Daardoor kun je met de balans spelen. Het lastige zit in de fase waarin je remt en stuurt tegelijk, en dat is met smallere banden nog kritischer geworden. Dario Marrafuschi, hoofd motorsport bij Pirelli, legt uit wat een aantal coureurs daarop doet.

Sommige coureurs verzadigen de voorbanden bij het insturen. Ze geven een heel scherpe, snelle stuurinput, zodat de voorkant een stapvormige input naar een grote stuurhoek krijgt, waardoor de auto de neiging krijgt rechtdoor te gaan. En rechtdoor gaan betekent dat de achterkant stabieler wordt en de voorkant geleidelijk grip opbouwt.

Daar is Antonelli's zakdoek, in ingenieurstaal. En Marrafuschi voegt er iets aan toe wat je zelden hoort: Pirelli ziet dat verschil terug in de banden zelf. Slijtage en temperaturen verschillen aantoonbaar per team, en dus per rijstijl. Dit is geen gevoelskwestie meer. Het wordt gemeten.

Russell doet precies het omgekeerde, en dat werkte jarenlang

Andrea Stella, teambaas van McLaren, zegt het onomwonden: op de onboards zie je twee totaal verschillende stijlen. George Russell stuurt vloeiend en geleidelijk, precies zoals de grondeffectauto's het wilden. Antonelli hakt erin. En volgens Stella verklaart dat ook waarom de tijdverschillen tussen die twee soms zo groot zijn dat downforce alleen het niet kan verklaren.

Russell weet dit overigens allang. Hij gaf zijn rijstijlprobleem in juni al toe, en na Silverstone kreeg hij van Mercedes te horen dat zijn snelheidsverlies waarschijnlijk daaraan lag. Hij werkte er hard aan richting Spa. Het gat bleef. Dat is het venijnige aan dit seizoen: de rijstijl verklaart een deel, en de rest komt uit een motorprobleem dat alle Mercedessen trof.

En de fans vinden Wolffs uitleg maar niks

De uitleg van Wolff over het verschil tussen zijn coureurs viel niet lekker. In de Reddit-draad erover kreeg de droge samenvatting van u/aroundish_ ruim zesduizend stemmen: dit klinkt niet bepaald steunend. u/mattin093 vond de aanhoudende publieke kritiek op zijn eigen coureur ronduit vreemd.

De scherpste reactie kwam van u/exaenae, en die snijdt technisch hout: Antonelli mag dan sneller zijn, op Spa kwam een groot deel van het verschil uit de eerste sector, en daar zit maar één echte bocht in. Zoveel tijd verliezen op een stuk dat vooral rechtdoor gaat, kan geen rijstijl zijn. Precies. En dat is ook waarom dit verhaal maar de helft van de verklaring is.

Zijn stijl heeft ook een prijs

Antonelli is eerlijk over de keerzijde. In Barcelona vroeg hij bij hoge temperaturen te veel van de auto en was zijn achterkant in de kwalificatie al na bocht zeven op. Op Silverstone moest hij bijstellen, want daar zijn de bochten lang en snel en helpt die harde stuurstoot nauwelijks. Zijn methode is dus geen wondermiddel, maar een gereedschap dat op de meeste banen van deze kalender toevallig heel goed past.

Onze conclusie

Antonelli wint dit jaar niet alleen omdat hij talent heeft. Hij wint omdat zijn natuurlijke manier van rijden toevallig samenvalt met wat deze auto's belonen: laat insturen, hard aan het stuur, de achterkant stabiel houden door de voorkant even te verzadigen. Russell heeft jarenlang de stijl geperfectioneerd die het vorige reglement beloonde. Nu straft het nieuwe reglement hem daarvoor.

Onbegrijpelijk vinden wij vooral hoe Mercedes hiermee omgaat. Als je team weet dat de auto een agressieve stijl beloont en je meet dat zelf in de banden, dan is publiekelijk suggereren dat je andere coureur het gewoon minder goed doet nogal makkelijk. Wolff wuift stalorders in Hongarije alvast weg. Voor Russell wordt dat weekend hoe dan ook een test.