Een jaar geleden stond Lewis Hamilton met lege handen. Geen podium, geen glans, voor het eerst in achttien seizoenen een jaar zonder champagne. En nu? Nu staat de Brit tweede in het wereldkampioenschap, vóór zijn eigen teamgenoot Charles Leclerc, na zijn tweede podium op rij. Knap. Maar één getal ontbreekt nog pijnlijk: een zege voor Ferrari.
Van podiumloos jaar naar tweede in het kampioenschap
Vorig seizoen was een dieptepunt. Zijn laatste overwinning dateert nog altijd van de Grand Prix van België in 2024, en in heel 2025 kwam Hamilton geen enkele keer op het podium. Voor een coureur die achttien jaar lang elk seizoen wél minstens één keer bovenaan stond, was dat een vernedering. De overstap naar Ferrari leek een dure misrekening.
En toen kwam 2026. De nieuwe regels gaven hem voor het eerst de kans de auto naar zijn eigen hand te zetten. Het resultaat: twee podia op rij. Eerst P2 in Canada, daarna P2 in Monaco. Plotseling staat hij gewoon tweede in het kampioenschap. Niemand had het hardop durven voorspellen.
Ik kan niet geloven dat ik tweede sta in het kampioenschap. Ik ben er echt blij en dankbaar voor. Fred heeft me geweldig gesteund, hij trok het erdoorheen.
Aldus Hamilton na afloop in Monaco, met een knipoog naar teambaas Fred Vasseur. De man die vorig jaar nog werd weggezet als een aflopende ster, klinkt weer als een winnaar.
En hij maakt geen geheim van waar het verschil zit. Ik heb hem gesmeekt om bepaalde veranderingen aan mijn team en mijn auto, en hij kwam over de brug, vertelde Hamilton. Een veelzeggend zinnetje. Vorig jaar paste hij zich aan de Ferrari aan, dit jaar past de Ferrari zich aan hem aan. Precies daar zit de ommekeer, en niet in een plotselinge tweede jeugd. Hamilton is altijd snel geweest. Nu luistert het team eindelijk.
Leclerc voorbijgestreefd in zijn eigen Ferrari
Daar wringt het pas echt. Leclerc tekende dit voorjaar nog een langjarig contract bij Ferrari, als het gezicht van de toekomst. Toch is het de 41-jarige nieuwkomer die nu vóór hem staat, vijftien punten verderop. In Monaco reed Leclerc zijn thuisrace de muur in, terwijl Hamilton koel zijn tweede plaats binnenreed. Dat beeld zegt overigens meer dan welke tussenstand ook.
Tweet bekijken op Twitter
De fans zien het haarscherp. Hamilton doet alsof Monaco zijn achtertuin is, terwijl Leclerc er huur betaalt voor plek twee, schreef er eentje. Spottend, maar raak. De thuisrijder die zijn eigen circuit kent als geen ander, afgetroefd door de man die net binnen is.
En het is geen toevalstreffer. In de onderlinge kwalificatieduels staat Hamilton dit seizoen met 5-4 voor op Leclerc. Voor een team dat de Monegask jarenlang als zijn onbetwiste kopman zag, is dat een ongemakkelijke waarheid. Het machtsevenwicht binnen Maranello is gewoon aan het verschuiven, en wel de verkeerde kant op voor Leclerc.
Met zijn tweede plaats pakte Hamilton zijn achtste podium in Monaco. Daarmee evenaart hij het record van Ayrton Senna. Het verschil: Senna won er zes keer in tien starts, Hamilton staat op drie zeges.
De fans genieten, met een kanttekening
Op X is de toon vrijwel unaniem. Iedereen zei dat de overstap niet zou werken, klinkt het keer op keer, en kijk hem nu. Eenenveertig jaar, nieuw team, en toch weer vooraan. Voor veel fans voelt dit als eerherstel na een jaar van leedvermaak.
Tweet bekijken op Twitter
Maar even de voeten op de grond. Want Antonelli reed in Monaco veertig seconden weg en leidt het kampioenschap inmiddels met 66 punten. Eerlijk is eerlijk: dat gat is een titel waard. Hamilton vecht om P2, niet om de wereldtitel. Dat onderscheid mag niet wegvallen in alle euforie.
Wat dit betekent voor Ferrari
Voor Ferrari is dit een luxeprobleem, en toch een probleem. Het team heeft Leclerc net langjarig vastgelegd als het gezicht van het project. Maar wie levert er op dit moment? De coureur die over een paar jaar met pensioen gaat. Dat dwingt Maranello tot keuzes die het liever nog even had uitgesteld. Wie krijgt voorrang als beide auto's om hetzelfde stukje asfalt vechten?
Vasseur kiest voorlopig niet, en dat is verstandig. Zolang geen van beiden om de titel rijdt, kost een interne rangorde alleen maar goodwill. Maar de spanning sluimert wel. Een teamgenoot die je in je eigen huis voorblijft, accepteer je niet eeuwig. Vraag het George Russell, die bij Mercedes precies weet hoe dat voelt.
Heropleving of luxe nummer twee?
Tijd voor de eerlijke vraag. Is dit een echte heropleving, of is Hamilton gewoon de best mogelijke nummer twee in een auto die nu eenmaal niet kan winnen? Beide antwoorden kloppen een beetje. Dat hij Leclerc in diens tweede Ferrari-jaar voorblijft, op zijn 41e, is ronduit knap. Daar valt niets op af te dingen.
Tegelijk verandert het niets aan de pikorde bovenin. Mercedes en Antonelli rijden hun eigen race, een straat verderop. Hamilton is weer Hamilton, scherp, gretig, en hij haalt het maximum uit wat er ligt. Alleen ligt er nog geen winnende auto onder hem. En dat is, hoe je het ook wendt of keert, het enige cijfer dat hem echt interesseert.
Hamilton is terug. Alleen de auto is nog geen kampioen.
