Lewis Hamilton brak in Barcelona eindelijk zijn lange dorst en pakte zijn eerste zege voor Ferrari. Maar het mooiste verhaal vertelde hij pas na afloop. De Brit reed namelijk bijna heel 2025 met een blessure die hij al die tijd verzweeg.
De blessure die hij maandenlang verzweeg
Begin 2025 liep Hamilton bij een crash een blessure op die hem volgens eigen zeggen maandenlang parten speelde. Wat het precies was, wilde hij niet kwijt. Wel duidelijk: het zat zijn eerste Ferrari-jaar flink in de weg, en niemand buiten zijn directe kring wist ervan.
Dat verklaart een hoop. De moeizame eerste maanden in het rood werden niet alleen veroorzaakt door een lastige auto, maar ook door een coureur die simpelweg niet honderd procent fit was. Knap dat hij er al die tijd niets over losliet.
Vergeet niet hoe zwaar dat eerste jaar was. Hamilton kreeg stevige kritiek over zich heen en twijfelde openlijk aan zichzelf. Hij leek soms een schaduw van de zevenvoudig kampioen die hij is. Achteraf weten we waarom. Hij deed dat met een lichaam dat niet meewerkte, terwijl de buitenwereld dacht dat de overstap naar Ferrari een misrekening was geweest.
De ommekeer begon op eerste kerstdag
Het kantelpunt lag volgens Hamilton in de winter. Vanaf eerste kerstdag stortte hij zich op een intensief trainingsprogramma, en naar eigen zeggen voelt hij zich nu fitter dan ooit. Die fysieke reset blijkt de motor achter zijn vormcrisis-die-omsloeg-in-vorm.
Dit gaat mijn stoutste dromen te boven.
Zo omschreef Hamilton zijn gevoel na de finish. Gewoon de oude weer, maar dan met de wetenschap dat hij er een stille fysieke strijd voor heeft moeten leveren.
De cijfers maken de ommekeer concreet. Zijn vorige zege dateerde van eind 2024, nog in een Mercedes. Sindsdien gingen er 686 dagen voorbij. Een eeuwigheid voor een man die gewend was elk weekend voor de winst te vechten. Met elke lege zondag groeide de twijfel of de gok op Ferrari wel verstandig was. Die vraag is nu in één klap van tafel.
Met deze overwinning staat Hamilton op 106 Grand Prix-zeges, meer dan welke coureur ooit in de geschiedenis van de Formule 1.
Wolff: ineens is hij weer titelkandidaat
De gevolgen reiken verder dan één zondag. Door de zege knabbelt Hamilton aan de voorsprong van WK-leider Andrea Kimi Antonelli, en zelfs Toto Wolff waarschuwt nu dat zijn oud-coureur weer een echte titelkandidaat is. Hoe die zege precies tot stand kwam, lees je in ons raceverslag.
Voor Ferrari is het bovendien een mentale doorbraak. Het team snakte naar een teken dat de gok op Hamilton gaat lonen. En juist op een baan waar de upgrades eindelijk aansloegen, kwam dat bewijs. Plots oogt de Scuderia weer als een ploeg die mee kan doen om de prijzen, in plaats van een dure misrekening. Dat momentum is misschien nog wel waardevoller dan de 25 punten zelf.
Ook de fans zijn om. Hamilton hield in Barcelona George Russell achter zich en deed dat ijzig kalm vanaf P2. Fan @vellasrv verwoordde het gevoel van velen: "At 41 years old, he just won his first race for Ferrari and he did it with pure class."
Tweet bekijken op Twitter
Onze conclusie: dit is meer dan een toevalstreffer
Een man van 41 die zichzelf na een verzwegen blessure terugknokt naar de top, dat is geen geluk. De Ferrari-upgrade die in Barcelona aansloeg hielp, maar de echte verandering zat in de coureur zelf. Of hij dit niveau kan vasthouden, hangt af van die fitheid. Maar wie hem dit weekend zag, weet: Hamilton is nog lang niet klaar.
Het mooiste zit hem in het hoe. Hamilton bewees zijn gelijk aan iedereen die hem al had afgeschreven. Niet met grote woorden vooraf, maar met een verzwegen blessure, een keiharde winter en een zege die bijna niemand nog zag aankomen. Voor een coureur van 41 die volgens de buitenwereld over zijn hoogtepunt heen was, is dat een statement.
Update: 16 juni, Hamilton geeft toe dat hij twijfelde of hij het 'kwijt' was
Bijgewerkt: 16 juni 2026
Een dag na zijn eerste Ferrari-zege werd duidelijk hoe diep de twijfel had gezeten. In Barcelona blikte Hamilton terug op het zwaarste punt van zijn eerste jaar bij de Scuderia, en hij koos opvallend openhartige woorden. Niet over de blessure deze keer, maar over zijn hoofd.
“Na een jaar als vorig jaar waren er zeker momenten dat ik dacht: jeetje, misschien is het wel waar dat je het op een gegeven moment gewoon kwijtraakt,” zei Hamilton. Het is de angst die elke topsporter op leeftijd kent, dat het talent stilletjes verdwijnt zonder dat je er iets aan kunt doen.
Hij trok de lijn door naar 2024. Zijn zege in Silverstone, toen nog in een Mercedes, noemde hij een monumentaal moment, juist omdat hij dacht dat hij misschien nooit meer zou winnen. Dat hij anderhalf jaar later opnieuw bovenaan staat en nu in het rood, geeft die bekentenis een extra lading.
Hamilton omschreef zijn laatste Mercedes-zege in Silverstone 2024 als het moment waarop hij vreesde dat hij nooit meer zou winnen, een zeldzaam openhartige bekentenis voor een zevenvoudig wereldkampioen.
“Maar ik heb bewezen dat dat niet zo is. Je hebt het altijd nog, het kost alleen werk,” besloot hij. Het klinkt als een man die zijn eigen demonen heeft afgeschud, precies op het moment dat de buitenwereld hem al had afgeschreven.
Ook Martin Brundle mengde zich in de vraag die boven Barcelona hing: is dit een eenmalige opleving of het echte begin van Hamilton bij Ferrari? De zege zelf gaf alvast een eerste antwoord, en de woorden van de coureur erna maken duidelijk dat de strijd vooral tussen zijn oren werd gevoerd.
Reacties
Wees de eerste die reageert.