Toto Wolff vertelt graag het verhaal van de baas die ingreep. Barcelona, 2016. Twee Mercedes-coureurs die elkaar in de eerste ronde de grindbak in rammen, en een teambaas die er genoeg van heeft. Wolff schepte er onlangs flink over op. Hij ontsloeg Lewis Hamilton en Nico Rosberg, mailde ze dat ze geen deel meer uitmaakten van het team en belde topman Dieter Zetsche over de papieren. Een sterk verhaal. Alleen klopt het zo niet, zegt uitgerekend de man die naar eigen zeggen op straat werd gezet.
Rosberg prikt het gewoon door. En daarmee krijgt de stoere anekdote van Wolff opeens een heel ander randje.
Wat Wolff de wereld invertelde
Het decor klopt in elk geval wel. In de openingsronde van de Grand Prix van Spanje tikten Hamilton en Rosberg elkaar aan. Beiden uit, allebei nul punten. Max Verstappen pakte er zijn allereerste zege en werd de jongste racewinnaar ooit. Achter de schermen, zo vertelt Wolff nu, ontplofte het.
Volgens Wolff ging er een mail naar beide coureurs: op dit moment maak je geen deel uit van het team. Daarna een telefoontje. Kom morgen maar langs. Hij zou Zetsche hebben gebeld om de ontslagpapieren klaar te leggen, puur om duidelijk te maken dat het merk en het team boven twee ego's staan. De donderdag erna volgde een verhit gesprek op de fabriek. Daar legde Wolff de lat neer.
Als het nog een keer gebeurt, moet er een weg. En misschien maak ik daarbij een fout. Misschien stuur ik de verkeerde weg.
Zo citeert Wolff zichzelf, een decennium na dato. Smeuïg, filmisch, en het past precies bij het imago dat hij graag uitdraagt: de man die de zweep liet knallen toen zijn twee sterren het te bont maakten. De coureurs moesten naar verluidt zelfs zelf opdraaien voor de schade die ze die middag aanrichtten, een fikse rekening voor twee miljonairs die even niet konden delen. Mooi verhaal. Maar de hoofdrolspeler herinnert het zich anders.
Tweet bekijken op Twitter
Hoe Rosberg het rechtzet
Rosberg, te gast in de High Performance Podcast, veegt het dramatische deel van tafel. Ontslagen? Zo ver is het volgens hem nooit gekomen. Er werd intern gepraat tussen Wolff en Zetsche over een mogelijke straf, maar dat bereikte de coureurs nooit als een ontslag.
Tot ontslag is het nooit gekomen. Het ging waarschijnlijk om een schorsing of zoiets, voor een race. Dat zou de eerste stap zijn geweest.
De Duitser, wereldkampioen van 2016 en vijf dagen na zijn titel met pensioen, schetst dus een veel nuchterder beeld. Een schorsing van een race, hooguit, als eerste tik op de vingers. Geen coureur die de laan uit vloog, geen ontslagmail die echt iets betekende. Dat is een stuk minder spannend dan het verhaal dat nu rondgaat. En precies daarom valt het op dat Wolff de zwaarste versie kiest. Rosberg hoeft trouwens niemand meer te ontzien. Hij rijdt niet meer en hoeft geen zitje veilig te stellen, dus hij kan gewoon zeggen hoe het zat.
Vier races na het zogenaamde ontslagdreigement reed Rosberg in Oostenrijk in de slotronde gewoon boven op Hamilton. Hij kreeg tien seconden straf, geen ontslag. Het dreigement had dus precies nul tanden.
De Silver War, en waarom die ertoe deed
Even terug naar waarom dit toen zo hoog opliep. Mercedes had in 2016 verreweg de snelste auto. De titel ging niet naar Ferrari of Red Bull, maar werd binnenshuis verdeeld. Twee coureurs, een dominante wagen, en een rivaliteit die met de week giftiger werd. Fans noemen het nog altijd de Silver War.
Rosberg won uiteindelijk met vijf punten verschil. Zijn enige titel, en meteen zijn laatste race. Voor Wolff was die strijd een nachtmerrie en een goudmijn tegelijk. Een nachtmerrie omdat zijn twee coureurs elkaar bijna de sport uit reden. Een goudmijn omdat het verhaal hem tot op de dag van vandaag iets oplevert om te vertellen. Elke podcast wil de anekdote horen, en Wolff levert hem maar al te graag, net iets aangedikter dan de keer ervoor.
Waarom dit verhaal nu terugkomt
En dan de vraag die niemand hardop stelt. Waarom dist Wolff dit tien jaar oude verhaal nu weer op, steeds een tikje dramatischer? De internationale fans hebben hun antwoord wel klaar. Op Reddit, in de grootste F1-community, gelooft bijna niemand het stoere deel.
'Dit was destijds al bekend. Hij ging het nooit doen. Hij zou er een kiezen,' luidt een van de best gewaardeerde reacties. Een ander wijst op de logica: 'Als die crash in Oostenrijk niemand de kop kostte, dan zou letterlijk niets die twee ooit ontslagen hebben.' Toch. Wie Hamilton in die auto had, stuurde hem echt niet weg.
De scherpste observatie gaat niet over 2016, maar over nu. 'Dit nieuws komt om een heel specifieke reden terug,' merkt een fan op. 'Russell en Antonelli maken dit jaar allebei kans.' Daar zit het gevoelige punt. Mercedes heeft opnieuw twee coureurs in een garage die elkaar het licht in de ogen niet gunnen. George Russell als gevestigde naam, Andrea Kimi Antonelli als het jonge talent dat zich nog moet bewijzen. Rosberg zette eerder al vraagtekens bij het underdog-label rond Antonelli, dus de twee zitten elkaar ook buiten de baan op de huid.
Een teambaas die laat doorschemeren dat hij ooit zelfs zijn kampioenen aan de kant durfde te zetten, stuurt daarmee een berichtje naar de huidige twee. Hou het netjes, of anders. Het verleden als waarschuwing voor het heden. Wel handig, want bij Mercedes wordt elk verhaal vroeg of laat rechtgezet, zoals de spanning tussen Russell en Hamilton vorig jaar al liet zien.
Wat het echt zegt
Wat blijft er over als je het opgeklopte eraf haalt? Een teambaas die in 2016 zijn twee ruziënde coureurs flink de oren waste, intern dreigde met een schorsing en ze liet betalen voor de schade. Geen ontslag. Geen coureur die echt op straat stond. Wolff is gewoon een verteller, en een goede ook, die zijn eigen rol elk jaar een maatje groter maakt.
Rosberg, die niks meer te verliezen heeft, prikt dat ballonnetje door. Niet uit wrok, eerder nuchter. En misschien is dat wel de echte les voor Russell en Antonelli. Niet het dreigement van Wolff, maar het geheugen van Rosberg. De vraag is alleen wie het over tien jaar mag navertellen.
