Terwijl de halve F1-wereld zich afvraagt of Lewis Hamilton na zijn zege in Barcelona ineens om de titel kan vechten, draait Jacques Villeneuve de schijnwerper precies de andere kant op. Naar de verliezer van die opleving: Charles Leclerc. En de wereldkampioen van 1997 doet dat zoals alleen hij dat kan, zonder ook maar één verzachtende omweg.
Villeneuve won in 1997 zelf de wereldtitel met Williams. Sindsdien geldt hij als een van de meest onverbloemde stemmen in de paddock, iemand die zijn kritiek zelden afzwakt. Het maakt zijn woorden onaangenaam, maar ze komen wel van een man die de top haalde.
Te veel, te snel
Villeneuves kritiek begint bij het begin, bij het moment dat Leclerc binnenkwam bij Ferrari. “Bedenk hoe hij bij Ferrari kwam, na een gemiddeld seizoen bij Sauber, en plots dat enorme megacontract, een wereldkampioenscontract”, zegt de Canadees. “Misschien te veel, te snel?” Het is een steek die raakt, want Leclerc kreeg in Maranello jarenlang de status van kroonprins zonder ooit een titel te leveren.
En volgens Villeneuve heeft Leclerc die jaren niet goed benut. “Leclerc had de tijd om het team om zich heen op te bouwen, en dat heeft hij niet gedaan.” Met andere woorden: de Monegask kreeg de sleutels van Ferrari in handen, maar maakte het team nooit echt het zijne. Een zwakte die jarenlang verborgen bleef, simpelweg omdat er geen echte interne concurrent was.
Toen Lewis wakker werd
Want dat is precies wat er nu wél is. En daar komt de hardste zin van Villeneuve. “Maar op het moment dat Lewis wakker werd, het moment dat hij die auto en dat team van zichzelf maakte en ervoor gaat zonder ook maar een centimeter weg te geven, dan is Leclerc daar niet klaar voor.” De boodschap is genadeloos: zolang Hamilton worstelde, kon Leclerc zich de eerste man wanen. Nu Hamilton wint, valt dat masker af.
De cijfers geven Villeneuve gelijk. Sinds Hamilton in Barcelona zijn eerste Ferrari-zege pakte, en daarvoor al de poleposition, is de machtsverhouding binnen het team aan het kantelen. Leclerc daarentegen viel in zowel Monaco als Barcelona uit, en zag zijn achterstand op zijn ploeggenoot oplopen tot veertig punten.
Want dat is misschien wel het echte verschil. Hamilton kwam binnen en begon Ferrari naar zijn hand te zetten, tot aan de mensen om hem heen toe. Hij eiste zijn eigen aanpak op en gaf geen krimp toen het tegenzat. Dat is precies het soort interne dominantie dat Leclerc in al zijn Ferrari-jaren nooit heeft opgebouwd. En nu hij het tegenover zich vindt, valt het verschil meedogenloos op.
Ferrari moet kiezen, vindt Villeneuve
En dus trekt Villeneuve de conclusie die in Maranello waarschijnlijk nog niet hardop wordt uitgesproken. “Ferrari moet zich op Lewis richten als ze een kleine kans willen maken” op de titel, stelt hij. De beslissing is volgens hem simpel, juist omdat “Leclerc behoorlijk ver achterligt”. Voor een team dat zijn hele moderne identiteit rond Leclerc bouwde, is dat een pijnlijke ommekeer.
Het is bovendien een advies met een dubbele bodem. Ferrari staat zelf nog ver achter koploper Antonelli, dus zelfs een volledige focus op Hamilton levert hooguit een kleine titelkans op. Maar Villeneuves punt is breder: een team dat zijn twee coureurs gelijk blijft behandelen terwijl er maar één nog meedoet, verspilt zijn beste kans. Kiezen is durven.
Leclerc weet het zelf ook
Het wrange is dat Leclerc het zelf misschien nog wel het scherpst voelt. Na zijn jongste tegenslag stond hij met hangende schouders voor de camera. “Het voelt heel beschamend om hier voor de camera te staan”, zei hij na alweer een verloren weekend. Een coureur die zich verontschuldigt voor zijn eigen optreden, dat zegt genoeg over het mentale tij.
En ondertussen draait de Italiaanse pers volledig om Hamilton heen. De sportkranten stonden na Barcelona bol van Lewis, niet van hun eigen kroonprins. Voor Leclerc, die zijn hele carrière de Ferrari-favoriet van het thuispubliek was, moet dat extra hard aankomen. De gunfactor verschuift, en dat gaat in Italië razendsnel.
Voor Leclerc staat er meer op het spel dan een verloren seizoen. Als Ferrari de redenering van Villeneuve daadwerkelijk gaat volgen, en zijn ontwikkeling en strategie op Hamilton afstemt, dan zakt de Monegask in zijn eigen team af naar de tweede viool. Dat is een positie waar hij nooit eerder in heeft gezeten, en eentje die zich, eenmaal ingezet, moeilijk laat terugdraaien.
Is Villeneuve te hard? Misschien. Hij staat erom bekend dat hij geen blad voor de mond neemt en zijn kritiek vaak een graadje te scherp aanzet. Maar de kern van zijn betoog is moeilijk te weerleggen. De hiërarchie bij Ferrari is aan het kantelen, en Leclerc heeft nog een halve serie races om te bewijzen dat de Canadees ongelijk heeft. De klok tikt, en voor het eerst in jaren tikt hij niet in zijn voordeel. Aan Leclerc nu de taak om het tegendeel te bewijzen, voordat Maranello de keuze voor hem maakt.
Reacties
Wees de eerste die reageert.